Wieringen
Van Toerisme
Wieringen is een gemeente en een voormalig Wadden- en/of Zuiderzee-eiland in de kop van de provincie Noord-Holland. Het voormalige eiland heeft ook als één geheel Stadsrechten en mag zich dus ook een stad noemen. Per 1 juli 2006 had deze gemeente 8705 inwoners (bron: CBS).
Inhoud |
[bewerk] Landschap
Het Wieringer landschap wijkt sterk af van de omringende polder. Niet alleen het glooiiende karakter valt op; het landschap is ook anders, 'losser' ingericht dan het omringende land. De wegen op Wieringen kronkelen nogal. Het hoeft geen betoog, dat het voormalige eiland zeker in de zomer toeristen aantrekt, die zich ook met de watersportmogelijkheden van het Amstelmeer weten te vermaken.
[bewerk] Zwerfkeien
Her en der op Wieringen liggen nog zwerfkeien, waarvan de zwerfsteen van Westerklief de grootste is. Over de steen wordt gezegd, dat hij zich om zou draaien als hij de klok hoort slaan (en kind, dan blijft je gezicht eeuwig zo staan...), en in vroeger tijden werden er ook wel zekere krachten aan de steen toegeschreven.
[bewerk] Tuinwallen
Op sommige plekken op het voormalige eiland zijn nog tuinwallen te bewonderen. Deze aarde walletjes, meestal ongeveer een meter hoog, dienden ooit als erfafscheiding. Op het glooiende eiland was het graven van sloten, zoals elders in Nederland gebruikelijk, geen optie. Tegenwoordig zijn de meeste tuinwallen door hekwerk vervangen. Op Texel zijn dergelijke tuinwallen veel beter bewaard gebleven; het Texelse landschap geeft dan ook een indruk van hoe Wieringen er ooit moeten hebben uitgezien.
[bewerk] Wierdijken
Aan de zuidelijke oever van het voormalige eiland, dat glooiend afloopt, werd in de Middeleeuwen een zeewering aangelegd bestaande uit een dubbele rij palen, die aaneengesloten verticaal in de grond werden gezet. In de tussenruimte van zo'n 2 meter werd zeegras gepropt en afgedekt met zand. Dat zeegras werd, vlak in de buurt, in de Waddenzee geoogst. Het bleek de wonderlijke eigenschap te hebben dat het niet vergaat of verrot. De dijk bleek buitengewoon stormvast omdat het zeegras ook een verende eigenschap heeft. Daarom werd zeegras tot in het begin van de 20ste eeuw veel gebruikt als matras- en kussenvulling. Een dergelijke dijk werd een wierdijk genoemd -er -abusievelijk- van uitgaande dat het zeegras tot de zeewieren behoorde.
Die wierdijk functioneerde lange tijd naar behoren tot in de 18e eeuw de paalworm toesloeg, die de houten balken opvrat en daarmee het skelet van de dijk vernietigde. Daarop werd besloten de buitenzijde van de dijk te verstevigen met opgestapelde basaltblokken, die uit Noorwegen werden aangevoerd.
Veel later pas kwam men erachter dat een dijk met een grote glooiing aan de zeekant beter bestand was tegen het beuken van de golven. Toen werden de basaltblokken glooiend neergelegd tegen de dijk.
De wierdijk aan de zuidkant van Wieringen werd de afgelopen jaren gedeeltelijk gereconstrueerd, waarbij de drie fasen van de ontwikkeling van de dijk educatief zijn tentoongesteld. Het zeegras dat voor de reconstructie nodig was, groeit niet meer in de Waddenzee en moest geïmporteerd worden van de Duitse Oostzeekust.
[bewerk] Cultuur
In de jaren vijftig publiceerde onderzoekster Jo Daan het boek "Wieringer land en leven in de taal". Behalve een studie naar het dialect, het Wierings, bevatte het boek ook een vrij uitgebreide omschrijving van de Wieringer cultuur. Vanouds was Wieringen als eiland een geïsoleerd gebied, waardoor er diverse culturele eigenaardigheden bestonden. Het "eiland af" geraken van Wieringen heeft aan deze culturele rijkdom wel het een en ander afgedaan, maar nog altijd zijn er typisch Wieringse gebruiken.
Een van de tradities is die van de kermis. Kermistradities komen wel in geheel Noord-Holland in meer of mindere mate voor, maar de Wieringer kermis in "Hiepo" ofwel Hippolytushoef is bijzonder door de tulen: witte broodjes gevuld met worst, die speciaal tijdens de kermis gegeten worden. Nog altijd blijft deze culinaire traditie populair. Ook moeilijk weg te denken zijn de Wieringer Jodenkoeken, eigenlijk meer een soort ronde speculaasplakken, erg scherp en ook erg zoet. Een enkele Jodenkoek is praktisch een maaltijd, zo zwaar liggen ze op de maag.
Vanouds bestaat op het eiland concurrentie tussen "Hiepo" en "Noever" (Den Oever) en meer algemeen tussen west en oost. Waar west met de kermis in Hippolytushoef een zeker monopolie heeft, daar heeft oost dat met de Flora in Den Oever. De kern van de Flora is het nog altijd belangrijke vissersbedrijf. De visafslag in het dorp opent haar deuren voor het publiek en verschillende schuiten in de haven nemen belangstellenden mee het wad op. Rondom het feest, dat drie dagen duurt, vinden we een soort kermis, waarbij de drank zeker ook vloeit.
Deze pagina is gebaseerd op het auteursrechtelijk beschermde Wikipedia-artikel Wieringen; het is vrijgegeven onder de GNU Free Documentation License.
